Parlement (de Knesset)

Net zoals in veel andere democratische landen zijn de wetgevende, de uitvoerende en de rechtelijke macht gescheiden. Iedere macht heeft zo zijn eigen taak. Dit systeem van Trias Politica werd ontworpen door de Fransman Montesquieu. Je kunt hier meer over lezen in het leesgedeelte Parlementaire Democratie. De wetgevende macht ligt in Israel bij de Knesset: het Israelisch parlement.

120 LEDEN

Het Israelisch parlement kent 120 leden. Via verkiezingen wordt de samenstelling van het parlement bepaald. Het parlement wordt voor maximaal 4 jaar gekozen. Maximaal, want het is niet altijd zo dat de Knesset de volle 4 jaar doorgaat met haar taken.

ALGEMENE VERGADERINGEN

Regelmatig komen parlementsleden bij elkaar om met elkaar te vergaderen. Tijdens deze algemene vergaderingen wordt veel besproken. Zo kan er gesproken worden over een nieuwe wet die de regering of een parlementslid wilt indienen, maar ook over wat de regering doet of heeft gedaan.

HEBREEUWS EN ARABISCH

De vergaderingen worden in het Hebreeuws gehouden, maar parlementsleden mogen ook Arabisch spreken. Beide talen zijn namelijk de officiele talen van Israel. Omdat niet iedereen even goed beide talen begrijpt en kan spreken, zijn er mensen aanwezig die tegelijkertijd gesproken tekst in de ene taal naar de andere taal kunnen vertalen. Net zoals dat in het Europees parlement gebeurt. Leden van de Europese Unie kunnen zo hun eigen taal spreken. Het is ook makkelijker om je uit te kunnen drukken in je moedertaal!

WETGEVING

Een belangrijke taak van het parlement is de wetgeving. Het invoeren van nieuwe wetten is echter nog niet zomaar gedaan! De volgende stappen worden genomen bij de totstandkoming van een nieuwe wet:

  1. Het voorstel wordt tijdens een algemene vergadering van de Knesset (het parlement) gepresenteerd.
  2. Na deze presentatie wordt erover gediscussieerd. Dat betekent dat parlementsleden vragen kunnen stellen en kunnen laten weten op welke punten ze het eens of oneens zijn.
  3. Na de discussie gaat het voorstel naar een gespecialiseerd comite (een groep mensen die zich richten op een bepaalde taak). Zij bekijken het voorstel nog een keer en ook zij bespreken dit met elkaar. Dat betekent dat het mogelijk is dat de oorspronkelijke tekst van het wetsvoorstel door het comite aangepast kan worden.
  4. Als het comite hiermee klaar is, zal het voorstel weer tijdens een algemene vergadering besproken worden. Comite-leden die kritiek op het voorstel hebben, kunnen dat dan met de andere parlementsleden delen.
  5. Hieruit volgt weer een discussie, waarna overgegaan wordt tot een stemming. 
  6. Tijdens de stemming kunnen parlementsleden aangeven of ze het met een bepaald onderdeel eens zijn of niet. Per onderdeel van het voorstel wordt bepaald of een meerderheid van het parlement het ermee eens is.
  7. Direct hierna wordt het gehele voorstel met de uitslagen van de stemmingen op de onderdelen nog een keer voorgelezen.
  8. Dan wordt er gestemd over het hele voorstel. Parlementsleden kunnen aangeven of ze het hele voorstel als nieuwe wet willen accepteren.
  9. Als een meerderheid het ermee eens is, wordt het door de voorzitter ondertekend en het later in het Israelisch Staatsblad gepubliceerd. Deze publicatie zal ondertekend zijn door de President, de Premier, de voorzitter van de Knesset en de Minister die verantwoordelijk was voor de invoering van de nieuwe wet.
  10. De nieuwe wet gaat pas echt van kracht als de wet door de Minister van Justitie is verzegeld. 
 

In Nederland zijn er ook twee officiele talen: Nederlands en het Fries. Zover wij weten is het echter niet mogelijk om in het Nederlands parlement Fries te spreken, maar dat zou je zelf eens aan onze premier Balkenende moeten vragen!