Kruisvaarders en Ottomanen

Hier lees je over de strijd in Palestina tussen christenen en moslims vanaf het begin van de Middeleeuwen. Door deze oorlogen werd het land vaak sterk verwaarloosd. Uiteindelijk brachten de Ottomanen (oftewel de Turken) relatieve rust en uiteindelijk was er sprake van ontwikkeling. Het is een belangrijke periode in de geschiedenis van Israël.

KRUISVAARDERS

In 1099 vielen de christelijke ridders Jeruzalem binnen. Alle inwoners die niet christelijk waren werden vermoord of verkocht als slaven. Binnen enkele jaren bezetten de kruisvaarders heel Palestina en bouwden overal kastelen en burchten.

Terwijl de kruisvaarders eigenlijk niets moesten hebben van de Joden kwamen er in de 200 jaar dat zij dit gebied bezetten vele Joden terug naar Palestina. Het gaat dan vooral om Europese Joden die zich stiekem aansloten bij de vele bedevaartsreizen die inmiddels vanuit Europa georganiseerd werden.

Terwijl de kruisvaarders door het islamitische leger van de befaamde aanvoerder Saladin tot aan de kust verdreven werden, waren het de zogenaamde Mamelukken die uiteindelijk in 1291 de laatste kruisvaarders versloegen. Deze klasse soldaten was kort daarvoor aan de macht gekomen door de sultan van Egypte te vermoordden. Meer dan 200 jaar zouden zij heersen over Palestina

In deze periode werd Palestina bestuurd vanuit Damascus. Om nieuwe aanvallen van kruisvaarders te voorkomen werden havens gesloopt en liep de handel vast. Aan het begin van de 16e eeuw was de regio arm en onderontwikkeld. De lokale bevolking leefde in grote armoede.

OTTOMANEN

Toen de Ottomanen (soms ook Turken genoemd) het gebied veroverden in 1517 was er vooruitgang te bespeuren. Vooral in de eerste paar decennia, onder leiding van sultan Suleiman de Geweldige, groeide de economie en mochten vele Joden terugkeren naar hun vaderland. Vooral de stad Safed groeide uit tot een centrum van Joodse cultuur en religie.

Palestina was precies 400 jaar onderdeel van het Ottomaanse Rijk. Halverwege zakte het centrale gezag vanuit hedendaags Istanbul in Turkije een beetje in en wederom was het economisch slecht gesteld in het gebied. Na 1800 kwam er verbetering toen vanuit Westerse landen de interesse voor het Heilige Land toenam en wegen, telefoon- en postlijnen opgezet werden.

De Joodse gemeenschap in Palestina groeide met de jaren. In 1870 was de Joodse bevolking in Jeruzalem zelfs zo gegroeid dat voor het eerst woonwijken buiten de ommuurde oude stad werden gebouwd. Daarnaast deed Hebreeuws zijn intrede als moderne taal en kochten steeds meer Joden landbouwgrond om boerenbedrijven te beginnen.
 

 

Binnenkort vind je hier een aardig feitje.