Hereniging en oorlog

Hieronder lees je over de gevolgen van de Zesdaagse Oorlog van 1967. De VN bieden een oplossing aan door middel van het “land voor vrede” principe. Israël annexeert echter het Oosten van Jeruzalem wat veel woede oproept bij de Arabieren. Er breekt ook een nieuwe oorlog uit met zowel Egypte als Syrië: de Jom Kippoer Oorlog. Vrede lijkt dus nog ver weg...

 

LAND VOOR VREDE

Na de Zesdaagse Oorlog van 1967 nam de Veiligheidsraad van de VN, in feite het dagelijks bestuur van deze organisatie, op 22 november Resolutie 242 aan. Deze uitspraak riep Israël en haar buurlanden op tot vrede in ruil voor het teruggeven van de veroverde gebieden. Dit heet ook wel de “land voor vrede” formule. Door zich uiteindelijk terug te trekken tot de grenzen van vóór 1967 zou Israël niet alleen erkend moeten worden door haar buurlanden maar zou ook haar veiligheid gegarandeerd moeten worden.

 

ANNEXATIES

Het veroverde oostelijk gedeelte van Jeruzalem en de veroverde gebieden in de Golan werden in datzelfde jaar formeel door Israël uitgeroepen tot onderdeel van het Israëlische grondgebied. Deze zogenaamde annexatie riep veel internationale kritiek op. Terwijl het onverdeelde Jeruzalem vanaf dat moment de officiële hoofdstad van Israël werd, besloten veel landen hun ambassades toch in Tel Aviv te houden uit onvrede over deze annexaties.

 

UITPUTTINGSOORLOG

Terwijl de onderhandelingen nog op gang moesten komen brak begin 1969 een langdurig conflict uit aan de Israëlisch-Egyptische grens in de Sinaï, bij het Suezkanaal. Dit heet ook wel de Uitputtingsoorlog. Het duurde iets langer dan een jaar en in die periode bestookten Egyptische en Israëlische troepen elkaar voortdurend vanaf beide kanten van de grens. Uiteindelijk wist Amerika hier op diplomatieke wijze een einde aan te maken zodat het Suezkanaal weer toegankelijk werd voor de scheepvaart.

 

BINNENLANDSE ONRUST

In 1971 waren er opnieuw demonstraties in Israël. Dit keer waren het Joden uit Arabische landen die protesteerden tegen de discriminatie die zij ondervonden ten opzichte van de Europese en Amerikaanse Joden. Deze mizrachische Joden hadden vaak slechtere banen en woonden in armere buurten dan de rest van de Israëliërs. Sindsdien doet de overheid er veel aan om de gelijkheid onder de bevolking te bevorderen.

 

JOM KIPPOER OORLOG

Het duurde niet lang of een nieuwe oorlog kondigde zich aan. Het was de nieuwe Egyptische president Sadat die zich opnieuw vijandig uitliet over Israël. Terwijl de Israëlische geheime diensten ervan uitgingen dat er weinig te vrezen viel van het zwakke Egypte, maakte Sadat zich klaar om samen met andere Arabische landen een oorlog te beginnen tegen Israël. In het grootste geheim werkten zij samen met Syrië en Jordanië om met steun van Saoedi-Arabië en Irak een verrassingsaanval te organiseren.

Zij kozen de belangrijkste dag van de Joodse kalender, Jom Kippoer, om Israël aan te vallen. Immers, op deze dag hadden alle Israëlische Joden vrij om te vasten en om naar de synagoge te gaan. Echter, de nieuwe Israëlische premier, Golda Meïr, was door de veiligheidsdiensten ingelicht van het aankomende gevaar en gaf het bevel om het leger paraat te maken. Dit werd bovendien vergemakkelijkt omdat alle soldaten thuis zaten en gebeld konden worden en omdat de wegen leeg waren.

 

TWEE FRONTEN

Zodra de eerste schoten vielen was het Israëlische leger binnen recordtijd klaar om zich te verdedigen. Dit werd wel bemoeilijkt omdat zowel in de Sinaï als op de Golan Hoogten vijandige troepen aanvielen. Beide fronten bleken echter bijzonder goed bestand tegen de aanval en binnen twee weken werden de aanvallen niet alleen afgeslagen maar wisten Israëlische troepen de Syriërs in het noorden weerloos te maken en de Egyptenaren in het zuiden te omsingelen.

Met behulp van de Amerikanen werd in januari 1974 een wapenstilstand gesloten met Egypte en in mei met Syrië. Terwijl Israël uiteindelijk op militair gebied gewonnen had, voelde het toch als een nederlaag voor de overheid. Immers, zij hadden de oorlog niet voldoende op tijd aan zien komen. Hierdoor trad premier Meïr later in dat jaar af.

 

Voor het eerst sinds het einde van het Britse mandaat hadden Joden na de Zesdaagse Oorlog toegang tot de Westelijke Muur (Klaagmuur) aan de voet van de Tempelberg in Jeruzalem. Bovendien hadden zij toegang tot de tweede meest belangrijke plek binnen het Jodendom, de Grot van de Patriarchen in de stad Hebron. Hier zouden volgende de overlevering de aartsvaders en –moeders Abraham, Sarah, Isaac, Rebekka, Jacob en Leah begraven zijn. Bovendien zouden ook Adam en Eva hier moeten rusten.


Tijdens de Jom Kippoer Oorlog kreeg Israël veel militaire hulp van Amerika. Om alle goederen in Israël te krijgen moesten Amerikaanse vliegtuigen een tussenstop maken in Europa. Nederland en Portugal waren de enige landen die hiervoor toestemming gaven. Als straf exporteerde de Arabische landen geen olie meer naar deze landen na de oorlog. Dit leidde tot de eerste oliecrisis.
  

 

Binnenkort vind je hier links.