Het verhaal van... Uri Beck

Sjalom,

Ik heet Uri Beck. Ik ben 13 jaar oud en ik zit in de tweede klas van de middelbare school Manor in de kibboets Eilon, maar ik woon in Mitzpe Abirim, in het noorden van Israël. Ik heb twee broers. Eén daarvan is mijn tweelingbroer. Hij zit samen met mij bij een theatergroep waar ik jullie over wil vertellen.

De groep heet Arcobaleno, dat betekent regenboog in het Italiaans. De groep bestaat uit joden, christenen en moslims. Iedere maandag ontmoeten we elkaar en samen gaan we op reis naar Italië, waar we twee soorten voorstellingen houden: “Beresjiet” en “Anne in de hemel”. Deze laatste gaat over het verhaal van Anne Frank.

De twee voorstellingen worden in een theater gehouden. Normaal gesproken beginnen we met de Beresjiet voorstelling. Beresjiet is Hebreeuws voor het begin. Het begin. Voor er oorlogen en conflicten waren. In Beresjiet laten we zien hoe goed het was toen mensen nog steeds enthousiast waren als ze iets nieuws tegenkwamen. En dan zie je later dat er meer afstand komt tussen verschillende mensen. Volkeren worden tegenstanders van elkaar. Er komt oorlog en je ziet dan hoe verschrikkelijk oorlog is. Maar aan het einde van de tunnel is er licht. Er zijn mensen die het conflict willen oplossen door het met elkaar eens te worden en niet door geweld. En dat is de verandering. Dat leidt tot succes. Er zijn maar een paar mensen aan beide zijden die dit willen, maar langzamerhand krijgen ze het voor elkaar om meer en meer mensen te overtuigen. Dit is hoe het conflict opgelost zal worden. Maar er zullen altijd mensen zijn die er niet klaar voor zijn om het met elkaar eens te worden en die er tegen zijn dat het conflict wordt beëindigd. Deze mensen worden in het toneelstuk gesymboliseerd door mensen met witte maskers zonder uitdrukking erop. Dit masker zal de acteur altijd op hebben, tot het einde, wanneer er vergeving is. Het einde van het conflict wordt gepresenteerd door hen die het masker afnemen, maar er blijven toch nog mensen achter die het masker niet afdoen: zij willen geen compromis sluiten. De show eindigt met dansen en zingen waaraan het publiek mee kan doen. Het publiek wordt uitgenodigd om op het podium mee te doen. Maar er zijn toch nog steeds mensen op het podium die geen compromis willen sluiten; die blijven vijandig tegenover elkaar.

Ikzelf trad niet op in de voorstelling “Anne in de hemel”, maar ik heb het wel gezien. Daarin zie je de verschrikkingen die de familie van Anne heeft meegemaakt. Maar de bedoeling is niet alleen om de Holocaust te presenteren, maar ook de verschrikkingen van alle oorlogen die tot aan de dag van vandaag plaatsvinden, aan te halen.

Tijdens de reizen die we naar Italië gemaakt hadden, werd er ook een grote bijeenkomst georganiseerd. Als we zonder ouders reizen gaat iedereen van ons meestal om met degenen die we al van te voren kennen. Maar tijdens de reis leer je steeds meer andere deelnemers kennen. Je geeft dan ook meer om hen.

Tijdens mijn eerste reis had ik een kamergenoot die Itai heette. Hij was twee jaar ouder dan ik en hij studeerde op dezelfde school met mij. Daar sprak ik hem nooit aan, omdat ik een beetje bang voor hem was. Het was een kleine school met 200 kinderen en je kent iedereen. En je krijgt velen te spreken, maar met hem had ik zelfs niet een gesprek. Hij was daar slechts een van velen. Maar tijdens de reis in Italië zorgde hij iedere ochtend voor mij. Hij maakte voor mijn broer Noam en ik en Or (een andere kamergenoot) een uitgebreid ontbijt. Hij maakte eieren en allerlei soorten sauzen voor ons en je zag duidelijk dat dit vanuit zijn hart kwam. Hij zorgde er ook voor dat de kamer opgeruimd bleef.

Niet alleen leerde ik hem beter kennen, maar ook Edna en Judah. Zij zijn onze gidsen, maar ze waren meer dan slechts gidsen. Ze waren ook vrienden. Ze maakten iedereen wakker die niet op wilden staan en hielpen iedereen waar het kon. Iedere dag kwamen we met de groep terug en zagen we dat ze een grote lunch hadden voorbereid. Ze maakten pasta, pizza’s en salades. Eten met hen was altijd vol vreugde. Net zoals het ook plezierig is om alleen al bij hen in de buurt te zijn.

En dan was er ook nog altijd Bilkis, de moeder van Nida Madjis, die als vrijwilliger in de organisatie Beresjiet l’Sjalom meewerkt. Zij werd een heel goede vriendin van mij. Ze is een erg goed persoon en het is leuk om bij haar te zijn. Ze is grappig en interessant. Er is niemand die haar niet aardig vindt. Ik denk echt dat we een goede band hebben met elkaar, ondanks de verschillen in leeftijd en het feit dat zij moslim is en ik joods. Of omdat we van een verschillende plaats en cultuur afkomstig zijn.

Ik denk dat we jullie niet alleen een ander idee over ons in Israël kunnen geven, maar ook dat wij onderling over Joden en Arabieren anders nadenken. Vlakbij waar ik woon, in Abirim, is een christelijk Arabisch dorp, dat Fassoeta heet. Ze hebben daar geen voetbalveld en de kinderen uit die plaats komen dan bij ons voetballen. Vroeger dacht ik elke keer bij mezelf als ze kwamen: "Oh, daar komen die sukkels uit Fassoeta weer." Maar nu, nadat ik er een paar heb leren kennen, ga ik naar het voetbalveld toe om ze hallo te zeggen. Ook als ik niet van plan ben om mee te spelen. En dat is het verschil dat we maken en dat sterker naar voren komt na iedere voorstelling die we doen.

Wat ik wens is om door op te treden aan de rest van de wereld een ander beeld van ons te laten en ook om bij onszelf een ander beeld over de ander te krijgen.

Bedankt.